dwingen

Nederlands

Woordafbreking

• dwin·gen

Vaste voorzetsels

• dwingen tot

stamtijd
onbepaalde wijs	verleden tijd	voltooid deelwoord
dwingen	dwong	gedwongen
klasse 3	volledig

Werkwoord

dwingen

1. (overgankelijk) iemand tegen zijn wil iets opleggen

   Hij werd gedwongen om zijn huis te verlaten.

Afgeleide begrippen

• afdwingen
• bedwingen

Verwante begrippen

• dwang

Vertalingen

    1. iemand tegen zijn wil iets opleggen   

Duits: zwingen (de) Engels: to compel (en), to force (en) Frans: forcer (fr)

Oudnoors: pynda, skylda Spaans: forzar (es), obligar (es), coaccionar (es)