collocatie

Uit WikiWoordenboek
Ga naar: navigatie, zoeken
Andere schrijfwijzen Niet te verwarren met: colocatie

Nederlands

Uitspraak
Woordafbreking
  • col·lo·ca·tie
Woordherkomst en -opbouw
enkelvoud meervoud
naamwoord collocatie collocaties
verkleinwoord - -

Zelfstandig naamwoord

collocatie v

  1. (taalkunde) min of meer vaste combinatie van woorden
    Het is met name moeilijk om de woordvolgorde van een dergelijke collocatie te wijzigen zonder meteen ook het idiomatische karakter ervan aan te tasten.[2]
  2. (juridisch) aanwijzing van de volgorde van schuldeisers
    Liever dan een verzoek tot collocatie van een schuldenaar mede te ondertekenen, hoopte Petrus Lemmens in 1789 op een andere manier een financieel geschil op te lossen.[3]
  3. (juridisch) juridisch afgedwongen opname in een psychiatrische inrichting
    De wet op de collocatie wordt toegepast zonder dat er sprake moet zijn van een misdrijf.[4]
Afgeleide begrippen
Verwante begrippen

Meer informatie

  • Zie de doorverwijspagina op Wikipedia voor meer informatie.
Verwijzingen
  1. etymologiebank.nl
  2. Onbewoonbare huizen zijn de woorden: notities rond een gedicht van Hugo Claus uit 'paal en perk', Dirk de Geest, 1989
  3. Leven op de Pof: Krediet bij de Antwerpse middenstand in de achttiende Eeuw, Bart Willems, 2009
  4. elfri.be