briesen

Nederlands

Woordafbreking

• brie·sen

Werkwoord

stamtijd
onbepaalde wijs	verleden tijd	voltooid deelwoord
briesen	brieste	gebriest
zwak -t	volledig

briesen

1. (inergatief) hard spreken of schelden, tekeergaan

   "Daar is de deur" brieste hij woedend.

2. (inergatief) (paarden) korte, krachtige uitstoot van adem

Verwante begrippen

• brullen, bulken, loeien, snuiven

Vertalingen

    1. tekeergaan   

Engels: roar (en), snort (en)

Spaans: bufar (es), berrear (es)

    2. geluid van dieren   

Spaans: mugir (es), resoplar (es), rugir (es) (leeuw)

Zelfstandig naamwoord

briesen

1. meervoud van bries