beroven

Nederlands

naamwoord van handeling
zelfstandig	bijvoeglijk
beroven	berovend
beroving	beroofd

Uitspraak

• Geluid:  beroven    (hulp, bestand)

Woordafbreking

• be·ro·ven

stamtijd
onbepaalde wijs	verleden tijd	voltooid deelwoord
beroven	beroofde	beroofd
zwak -d	volledig

Werkwoord

beroven

1. (overgankelijk) iemand met geweld zijn bezit ontnemen

   Zij werden plotseling aangevallen en beroofd van al hun bezittingen.

2. iemand het genot van iets doen missen, zaken ontdoen van iets

Vertalingen

    1. iemand met geweld zijn bezit ontnemen   

Duits: berauben (de) Engels: rob (en), plunder (en) Frans: dérober (fr)

Papiamento: priva Spaans: despojar (es), robar (es), asaltar (es), privar (es), desnudar (es), quitar (es), desvalijar (es)