bekennen

Nederlands

naamwoord van handeling
zelfstandig	bijvoeglijk
bekennen	bekennend
bekentenis	bekend

Uitspraak

• Geluid:  bekennen    (hulp, bestand)

Woordafbreking

• be·ken·nen

stamtijd
onbepaalde wijs	verleden tijd	voltooid deelwoord
bekennen	bekende	bekend
zwak -d	volledig

Werkwoord

bekennen

1. (overgankelijk) iets laak- of strafbaars toegeven

   Na een langdurig verhoor bekende hij de moord gepleegd te hebben.

2. niet te ~ zijn: ontbreken, niet te vinden zijn

   We dachten hem daar aan te zullen treffen, maar hij was in geen velden of wegen te bekennen.

3. (Bijbel) (seksualiteit) seksuele omgang hebben met

Vertalingen

    1. toegeven   

Duits: bekennen (de), gestehen (de), zugeben (de) Engels: confess (en) Frans: avouer (fr) Noors: vedgå (no)

Nynorsk: vedgå (nn) Papiamento: konfesá Pools: przyznać (pl) sie Spaans: confesar (es)