bekennen

Nederlands

naamwoord van handeling
zelfstandig	bijvoeglijk
bekennen	bekennend
bekentenis	bekend

Uitspraak

• Geluid:  bekennen    (hulp, bestand)

Woordafbreking

• be·ken·nen

stamtijd
onbepaalde wijs	verleden tijd	voltooid deelwoord
bekennen	bekende	bekend
zwak -d	volledig

Werkwoord

bekennen

1. (overgankelijk) iets laak- of strafbaars toegeven

   Na een langdurig verhoor bekende hij de moord gepleegd te hebben.

2. niet te ~ zijn: ontbreken, niet te vinden zijn

   We dachten hem daar aan te zullen treffen, maar hij was in geen velden of wegen te bekennen.

Vertalingen

    1. toegeven   

Duits: bekennen (de), gestehen (de) Engels: confess (en) Frans: avouer (fr)

Papiamento: konfesá Pools: przyznać (pl) sie Spaans: confesar (es)