bedreigen

Nederlands

naamwoord van handeling
zelfstandig	bijvoeglijk
bedreigen	bedreigend
bedreiging

Uitspraak

• Geluid:  bedreigen    (hulp, bestand)

Woordafbreking

• be·drei·gen

stamtijd
onbepaalde wijs	verleden tijd	voltooid deelwoord
bedreigen	bedreigde	bedreigd
zwak -d	volledig

Werkwoord

bedreigen

1. (overgankelijk) iemand met een mogelijk gevaar confronteren

   Hij bedreigde hem met een mes.

Vertalingen

    1. iemand met een mogelijk gevaar confronteren   

Catalaans: amenaçar (ca) Duits: bedrohen (de) Engels: threaten (en) Noors: true (no) Nynorsk: true (nn)

Papiamento: menasá Pools: grozić (pl) Spaans: amenazar (es), conminar (es) Zweeds: hota (sv)