aanklagen

Nederlands

naamwoord van handeling
zelfstandig	bijvoeglijk
aanklagen	aanklagend
aanklacht	aangeklaagd
aanklager
aangeklaagde

Uitspraak

• Geluid:  aanklagen    (hulp, bestand)

Woordafbreking

• aan·kla·gen

Woordherkomst en -opbouw

• Samenstelling van klagen met het voorvoegsel aan-

stamtijd
onbepaalde wijs	verleden tijd	voltooid deelwoord
aanklagen	klaagde aan	aangeklaagd
zwak -d	volledig

Werkwoord

aanklagen

1. (overgankelijk), (juridisch) iemands handelingen bij een gerechtelijke instantie aanhangig maken.

Vertalingen

    1. iemands handelingen bij een hof aanhangig maken met een officiële beschuldiging   

Engels: accuse (of) (en), indict (en) Esperanto: kulpigi (eo) Frans: accuser (fr) Italiaans: accusare (it)

Noors: anklage (no) Oudnoors: bregða Spaans: acusar (es), denunciar (es)